De steenuil maakt ronde bruinachtige braakballen die bestaan uit dekschildjes van kevers en lieveheers- beestjes. Vaak zit er zand en aarde in de braakballen. De steenuil slikt dit mee naar binnen bij het eten van regenwormen. Door dit zand kun je de braakbal van de steenuil goed onderscheiden van de braakbal van de torenvalk. De torenvak maakt ook soortgelijke bruinachtige braakballen, maar eet geen regenwormen en daarom ontbreekt het zand altijd in braakballen van de torenvalk. Een probleem is dat de braakballen van de steenuil vaak lastiger te vinden zijn. Soms vind je op favoriete rustplaatsen plekken waar vele tientallen ballen liggen, maar veel vaker vind je slechts enkele ballen bij elkaar. Braakbal onderzoek wordt landelijk gedaan door de VZZ ofwel Vereniging voor Zoogdierkunde en Zoogdierbescherming.  De VZZ doet weinig met de braakballen van steenuilen en bij de Steenuilclub in Groningen willen ze de braakballen van de steenuil maar wat graag hebben om te pluizen voor onderzoek.
Op de laatste steenuilendag in 2006 is er nog een praatje over gehouden en volgend jaar willen ze in Athene 13 een overzicht van de resultaten publiceren.
Groningen verzamelt niet alleen braakballen uit Groningen, maar liefst ook uit andere goeie steenuilgebieden in Nederland.
Een ieder die mee wil werken aan het verspreidingsonderzoek kan de braakballen opsturen naar:

Graag met vermelding van de xy-coordinaten en de vindplaats en de verzameldatum. Een tip om de braakballen 30 seconden in de magnetron te zetten, zodat je zeker weet dat ongedierte dood is, wanneer je de braakballen opstuurt of wil bewaren voor eigen onderzoek.